*1
எண்ணுகேன்; என் சொல்லி எண்ணுகேனோ,
எம்பெருமான் திருவடியே எண்ணின்அல்லால்?
கண் இலேன்! மற்று ஓர் களைகண் இல்லேன்,
கழல்அடியே கைதொழுது காணின்அல்லால்;
ஒண்ணுளே ஒன்பதுவாசல் வைத்தாய்;
ஒக்க அடைக்கும்போது உணரமாட்டேன்;
புண்ணியா! உன் அடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!

*2
அங்கமே பூண்டாய்! அனல்ஆடி(ன்)னாய்!
ஆதிரையாய்! ஆல்நிழலாய்! ஆன்ஏறு ஊர்ந்தாய்!
பங்கம் ஒன்று இல்லாத படர்சடையினாய்!
பாம்பொடு திங்கள் பகை தீர்த்து ஆண்டாய்!
சங்கை ஒன்று இன்றியே தேவர் வேண்டச்
சமுத்திரத்தின் நஞ்சு உண்டு, சாவா மூவாச்
சிங்கமே! உன் அடிக்கே போதுகின்றேன்---
திருப் புகலூர் மேவிய தேவதேவே!

*3
பைஅரவக்கச்சையாய்! பால்வெண்நீற்றாய்!
பளிக்குக்குழையினாய்! பண் ஆர் இன்சொல்
மை விரவு கண்ணாளைப் பாகம் கொண்டாய்!
மான்மறி கை ஏந்தினாய்! வஞ்சக் கள்வர்-
ஐவரையும் என்மேல்-தரவு அறுத்தாய்;
அவர் வேண்டும் காரியம் இங்கு ஆவதுஇல்லை;
பொய் உரையாது உன் அடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!

*4
தெருளாதார் மூஎயிலும் தீயில் வேவ,
சிலை வளைத்து, செங் கணையால் செற்ற தேவே!
மருளாதார்தம் மனத்தில் வாட்டம் தீர்ப்பாய்!
மருந்துஆய்ப் பிணி தீர்ப்பாய், வானோர்க்கு என்றும்!
அருள்ஆகி, ஆதிஆய், வேதம்ஆகி,
அலர்மேலான் நீர்மேலான் ஆய்ந்தும் காணாப்
பொருள்ஆவாய்! உன் அடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!

*5
நீர் ஏறு செஞ்சடைமேல் நிலாவெண்திங்கள்
நீங்காமை வைத்து உகந்த நீதியானே!
பார் ஏறு படுதலையில் பலி கொள்வானே!
பண்டு அநங்கற் காய்ந்தானே! பாவநாசா!
கார் ஏறு முகில் அனைய கண்டத்தானே!
கருங்கைக்களிற்று உரிவை கதறப் போர்த்த
போர்ஏறே! உன் அடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!

*6
விரிசடையாய்! வேதியனே! வேதகீதா!
விரி பொழில் சூழ் வெண்காட்டாய்! மீயச்சூராய்!
திரிபுரங்கள் எரிசெய்த தேவதேவே!
திரு ஆரூர்த் திரு மூலட்டானம் மேயாய்!
மருவுஇனியார் மனத்து உளாய்! மாகாளத்தாய்!
வலஞ்சுழியாய்! மா மறைக்காட்டு எந்தாய்! என்றும்
புரிசடையாய்! உன் அடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!

*7
தே ஆர்ந்த தேவனை, தேவர்எல்லாம்
திருவடிமேல் அலர் இட்டு, தேடி நின்று,
நா ஆர்ந்த மறை பாடி, நட்டம்ஆடி,
நான்முகனும் இந்திரனும் மாலும் போற்ற,
கா ஆர்ந்த பொழில்-சோலைக் கானப்பேராய்!
கழுக்குன்றத்து உச்சியாய்! கடவுளே! நின்
பூ ஆர்ந்த பொன்அடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!

*8
நெய்ஆடி! நின்மலனே! நீலகண்டா!
நிறைவு உடையாய்! மறை வல்லாய்! நீதியானே!
மை ஆடு கண் மடவாள் பாகத்தானே!
மான்தோல்உடையாய்! மகிழ்ந்து நின்றாய்!
கொய் ஆடு கூவிளம் கொன்றைமாலை
கொண்டு, அடியேன்நான் இட்டு, கூறி நின்று
பொய்யாத சேவடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!

*9
துன்னம் சேர் கோவணத்தாய்! தூய நீற்றாய்!
துதைந்து இலங்கு வெண்மழுவாள் கையில் ஏந்தி,
தன் அணையும் தண்மதியும் பாம்பும் நீரும்
சடைமுடிமேல் வைத்து உகந்த தன்மையானே!
அன்னநடை மடவாள் பாகத்தானே!
அக்குஆரம் பூண்டானே! ஆதியானே!
பொன்அம்கழல்அடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!

*10
ஒருவரையும் அல்லாது உணராது, உள்ளம்;
உணர்ச்சித் தடுமாற்றத்துள்ளே நின்ற
இருவரையும் மூவரையும் என்மேல் ஏவி,
இல்லாத தரவு அறுத்தாய்க்கு இல்லேன்; ஏலக்
கருவரை சூழ் கானல் இலங்கை வேந்தன்
கடுந் தேர் மீது ஓடாமைக் காலால் செற்ற
பொரு வரையாய்! உன் அடிக்கே போதுகின்றேன்---
பூம் புகலூர் மேவிய புண்ணியனே!