*1
பூ வணத்தவன்; புண்ணியன்; நண்ணி அங்கு
ஆவணத்து உடையான், அடியார்களை;---
தீ வணத் திருநீறு மெய்பூசி, ஓர்
கோவணத்து உடையான், குடமூக்கிலே.

*2
பூத்து ஆடிக் கழியாதே நீர், பூமியீர்,
தீத்துஆடி(த்) திறம் சிந்தையுள் வைம்மினோ!---
வேர்த்து ஆடும் காளிதன் விசை தீர்க! என்று
கூத்துஆடி(ய்) உறையும் குடமூக்கிலே.

*3
நங்கையாள்உமையாள் உறை நாதனார்---
அம் கையாளொடு அறுபதம் தாழ்சடைக்
கங்கையாள்அவள், கன்னி எனப்படும்
கொங்கையாள், உறையும் குடமூக்கிலே.

*4
ஓதா நாவன் திறத்தை உரைத்திரேல்,
ஏதானும்(ம்) இனிது ஆகும்; இயமுனை---
சேதாஏறு உடையான் அமர்ந்த(வ்) இடம்---
கோதாவிரி உறையும் குடமூக்கிலே.

*5
நக்க(அ)ரையனை, நாள்தொறும் நன்நெஞ்சே!
வக்கரை உறைவானை, வணங்கு, நீ!---
அக்கு அரையோடு அரவு அரை ஆர்த்தவன்,
கொக்கரை உடையான், குடமூக்கிலே.

*6
துறவி நெஞ்சினர் ஆகிய தொண்டர்காள்!
பிறவி நீங்கப் பிதற்றுமின், பித்தராய்!---
மறவனாய்ப் பார்த்தன்மேல் கணை தொட்ட எம்
குறவனார் உறையும் குடமூக்கிலே.

*7
தொண்டர் ஆகத் தொழுது பணிமினோ,
பண்டை வல்வினை பற்றுஅற வேண்டுவீர்!---
விண்டவர் புரம்மூன்று ஒரு மாத்திரைக்
கொண்டவன்(ன்) உறையும் குடமூக்கிலே.

*8
காமியம் செய்து காலம் கழியாதே,
ஓமியம் செய்து அங்கு உள்ளத்து உணர்மினோ!---
சாமியோடு, சர(ச்)சுவதிஅவள்,
கோமியும்(ம்), உறையும் குடமூக்கிலே.

*9
சிரமம் செய்து, சிவனுக்குப் பத்தராய்ப்
பரமனைப் பலநாளும் பயிற்றுமின்!---
பிரமன் மாலொடு மற்று ஒழிந்தார்க்கு எலாம்
குரவனார் உறையும் குடமூக்கிலே.

*10
அன்றுதான் அரக்கன் கயிலாயத்தைச்
சென்று தான் எடுக்க(வ்), உமை அஞ்சலும்
நன்று தான் நக்கு, நல்விரல் ஊன்றி, பின்
கொன்று, கீதம் கேட்டான், குடமூக்கில்.